Piazza Duomo, Milan, Italy

What a previlege it was to visit this beautiful catedral in Milan in 2009. Onbeskryflik mooi!

WINTER MAGIC

There is a certain magic in the warmth of the winter sun in the Bushveld. Early in the morning you can feel the bite of the winter on your skin. Your nose, ears and your fingers will complain about the harshness of the winter, but suddenly after ten or eleven, cosiness, appear. The same sun that can burn down with fire on you in summer will cuddle you now and give you a gentle warm massage.

Ek voel altyd die warmte van die wintersonnetjie om my soos die genade van die Here wat my sag omvou. Ek wil dit koester en tjoepstil sit sodat die gevoel nog so rukkie langer kan aanhou.

A NEW PERSPECTIVE ON MOTHERS DAY

Once a year we put one day apart to celebrate Mothers day. 

A day especially for Mothers.

Between all the - thank you, the hugs and kisses, and gifts, there is a lot of pain. The pain of barren unfulfilled Motherhood.

When everybody is celebrating the joy of being a mother and child there are undetected moments of sighs and tears in the corners of eyes. Moments that pass, but the pain in the hearts of these women takes years to heal.

How many years can a woman wait and hope? Unfulfilled keep on waiting and hoping? To accept at last that nothing is going to happen… to go through all the options; all the painful motions and – nothing.

The baby room still quiet and empty.

Mother’s day is no chocolate heart day for such women.

But one day – in heaven – we will understand why Mums with empty arms and hearts full of love had to stay empty handed. 

And children – sometimes praying for a mother – have to go to bed alone some nights.

BLIKVOËL

Nooit het ek kon dink, kon glo

Dat ek die blikkerige voël,

die koue vliegmasjien

As vroulik wese sou aansien

wat met haar oorvol pens die aarde hierdie kant verlaat

om uit daai oorvol pens my kind en ander land te laat

Sy styg daar op, so grasieus

lig daai voël haar ysterneus

Minute later, weg is sy.

Ek wat stom hier agterbly…

En wie weet hoeveel vrae

lewensdramas, tornado’s

Oor ons heen koppe gaan tier

Voor my hart se oorloop

Jou tuiskoms juigend vier

Ek liefhaat elke vliegmasjien

Totdat my oog die dag sal sien

Dat een vyand-vrou my kind

Weer veilig huis toe bring.

Coetzee Familie/ Family

Deep inside every one of us there is something.

A tiny spark, that piece of DNA that connects us. That blood that flows- no crawls- over mountains, through rivers and long stretches of land.

That makes emotions come alive when I hear your name, see your photo or when the phone rings and I see your number on the screen.

Somewhere along the road our spouses join us. They grow part of us in such a way that it becomes bloodlove.

Togother we form a team – to others just next of kin –

In God’s eye a special family.

Let us make our Creator proud wherever we are, whatever we do. All glory to him our Saviour and Friend!

Binne almal van ons is 'n splintertjie iets.

Die stukkie DNA wat ons bind.

Die bloedeeltjie wat kruip oor vlaktes, berge en oseane

Wat emosies laat regop spring as ek jou naam hoor,

Jou foto sien of die foon lui en die skermpie wys jou nommer.

Iewers langs die pad kom ons wederhelftes by ons aansluit. Hulle groei so vas aan ons menswees dat die band wat ons bind hulle insluit in ons bloedliefde.

Saam maak ons 'n span – in gewone taal ‘n familie –

in God se oë  ‘n spesiale huisgesin.

Wat ons as familie dan doen – saam of wanneer ons oor die aarde versprei is – laat ons alles doen tot eer van God-Drie-Enig, ons Verlosser en Vriend!

Hurt /Eina

Mom did you forget

About the umbilicus cord 

Remember, when I was born?

Was is the doctor then

Neglecting, not dutiful at all

The cause of all this blood?

Four years and add to that one half

Fifty that is it in months

Half a hundred counts

My bleeding heart.

Mom why did you not make sure

The umbilicus cord was properly cut!

Ma, het jy vergeet

van die naelstring?

by geboorte, onthou?

Was dit die dokter

so nalatig, so ontrou

wat my nou nog so laat bloei?

In jare vier en nog 'n half

in maande meer as vyftig.

'n Halwe honderd se rou

se stukkende hart.

Moet my kinders verstaan

die skielike lastige traan

my man die bewende lip

die ewig’ soekend blik?

Ma kon jy nie kyk

dat iemand die naelstring knip!

Genade

“Tanna, ons moet praat.”

Die woorde val soos klippe op Arista se hart. Magdelie se gunstelingfrase wanneer moeilikheid wit in die blom staan.

“Wat is fout,” kry sy tussen stywe lippe uit.

“Niks, my Tanna. Hoekom?” Magdelie klink heel kalm. Nie so passief gespanne soos destyds toe sy 'n tiener was nie.

“Praat met my,” sê Arista

“Ons praat vanaand, chiau,” sê sy voor sy aflui.

Arista het geweet dit sal haar inhaal. Eendag gaan daardie stukkende verdwaalde dogtertjie haar verskyning maak. Die bang seerkry ogies gaan terugkyk uit die spieël uit. Sy draai van die spieël afweg, storm blindelings by die agterdeur uit en vee trane met die agterkant van haar hand af. Terwyl die trane al vinniger loop, kies sy koers na die kliprandjie waar sy al haar seer gaan bêre.

“Ma, ek sukkel. Ek kom nie reg nie!” Sy skree dit uit. Nege maande, dit is hoe lank Ma dood is. Van sperm tot fetus totdat 'n baba gebore kan word. So lank sukkel sy nou al. Bloei sy by die gat waar haar hart seergekry het.

Moes Ma dan nou al doodgaan? Sy was tog nie so oud nie? Sy sak stadig op 'n warm gebakte klip neer en begin snikkend huil. Die seerste snikke sedert haar boet se dood.

Toe het sy ook so geween. Hoe verstaan enige mens selfmoord? Hoe verstaan jy dat hy geglo het hy was so alleen op aarde? Dat nie een van die wat hom lief gehad het hom kon help? Was hy so alleen in sy binneste?.

Nou is sy sommer weer by die seer van haar standerd ses jaar ook.

“Onthou Ma, my naaldwerk juffrou? Die kort enetjie in standerd ses? Sy het my sy nogal aan Ouma laat dink.” 'n Nuwe stortvloed van trane.”Totdat sy haar mond oopgemaak het. Dit was gewis my eerste kennismaking met snydende sarkasme”.

Snikke en luide neusblaas. “En my slegte naaldwerkpunte, Ma. Dit was daai simpel teddiebeer wat weggeraak met die trek. Ek het geweet daar was nie geld vir ander materiaal en simpel opstopsels nie. Sy het my doodeenvoudig 'n ronde nul gegee.”

Sy staan op van die klip af. Op vyftig sit 'n klip in die veld nie meer so lekker nie. Sy stap 'n entjie. Praat weer met haar ma.

“Dit was 'n bitter slegte jaar, Ma. Onthou Ma hoe ons moes aanpas as plaaskinders op die dorp. Ek wil nie daaraan dink. Ek het gesweer ek is klaar met daardie gevoel.”

Sy gaan sit weer, die keer op 'n skewe Kareestomp.

“Ek wou nooit weer soos die patrys tussen 'n klomp papegaaie                                                     voel nie.

En dit is presies hoe sy gevoel het toe hulle ontdek het sy kan nie kinders hê nie. Elke keer wanneer almal gekoer het oor hulle swangerskappe en babas, was sy weer die vaal patrysie.

Sy sak vooroor en rus haar kop op haar knieë. So sit sy en huil tot daar later net droë snikke by haar rou keel uitkom. Doodmoeg bly sy net so sit. Hoe nou vorentoe?

Sy moet vorentoe ter wille van Magdelie. Haar grootmaakkind. Die rebel de lux.

Bloed van haar bloed. Maar die Here alleen weet in haar hele samestelling is nie genoeg rebelsheid om te verstaan waar een gram van Magdelie se rebelsheid vandaan kom nie.

Sy het geglo dit gaan beter noudat die kind getroud is...

Rook op skool was slegs die tippie van die ysberg. Magdelie het alles probeer.

“Tanna kom haal my, ek is by die sokkie uitgegooi,”is woorde wat sy dikwels moes hoor. Dan moes sy rooigesig die hoof gaan aandurf.

“Tanna, ek staan op die hoek van die straat, kom haal my,” as sy dink Magdelie lê rustig en slaap. Philip het meer as een keer amper die kind te lyf gegaan as sy uitgeglip het na een of ander klub.

Hoe het hulle die kind groot gekry? Genade op genade. Slegs haar belofte aan haar oorlede suster het haar menige dae staande gehou.

Daar was selfs die steel episodes toe Magdelie voor die tronkdeure gaan draai het. Of dit haar 'n les geleer het, weet sy wat Arista is, nou nog nie. Vanoggend se oproep maak haar so bang, haar maag trek op een groot knop.

Dit is hoe Philip haar kry en saggies aan die skouer vat. Sy skrik geweldig groot en vir 'n oomblik weet sy nie of sy moet vlug of veg nie.

“Haai, wat is dit dan? Jy is so hartseer dat jy my nie eens hoor aankom nie,” vra hy sag.

“Ek...” sy sug diep en sidderend “Ek dink ons afvlerkvoëltjie is weer in die moeilikheid...”

Hy vou haar in sy arms toe en gee haar kans om eers kalm te word.

“Weet jy wat gebeur het?”

Sy gee 'n skewe glimlaggie. “Nee, jy weet hoe sy is, net gesê  ons moet praat.”

Hy kyk haar verwonderd aan. “Jou gedagtes hardloop omtrent draaie. Jy weet nog nie eens of daar regtig fout is nie.”

“Philip, ek het die kind grootgemaak vandat sy veertien jaar oud was. Ek is seker skrikkerig met rede.”

“Nogtans, kalmeer, en wag tot hulle kom voordat jy jouself in 'n toestand opwerk. Kom ons gaan huis toe.”

Toe hulle by die huis kom staan die kinders se kar reeds voor die deur.

Dadelik is die knop terug op Arista se maag.

Magdelie groet haar met 'n stywe drukkie. Sy dink terug aan die begin jare. Daar was maar min kontak. Hulle twee het behoorlik die liefde in-baklei.

Philip draai nie doekies om nie.

“Uit daarmee, waaroor moet ons praat?”

Magdelie trek haar wenkbroue op en kyk na Arista. Dis duidelik dat sy die nuus so bietjie wou uitrek.

“Groot nuus,” sê sy. “ ons het spesiaal vir julle kom vertel dat julle oupa en ouma gaan word.”

Arista voel-voel vir 'n stoel en sak woordeloos neer.

“Is julle dan nie bly nie? Tanna?” Sy kyk afgehaal na Arista.

Die trane spat behoorlik en Arista soek verwoed na 'n sneesdoekie.

“Bly? Ag, my liefkindjie, bly begin nie eens om te sê hoe ek voel nie!”